Kapuasan Batin Ti Lembur Sorangan Nalika Budaya Rancakalong Ngarancik Di Panggung Geotheater

Aya rasa anu teu bisa diukur ku jabatan, teu bisa ditimbang ku pangkat, jeung teu bisa ditebus ku materi. Éta rasa téh nyaéta kapuasan batin, nu karasa pisan ku saurang tokoh masarakat asli Rancakalong, sakaligus salah sahiji pejabat daerah kabupaten, nalika ningali budaya lemburna sorangan bisa nangtung pageuh di panggung Geotheater Rancakalong.

Pikeun anjeunna, Rancakalong lain saukur wewengkon administratif. Ieu lembur téh bagian tina jati diri. Ti mimiti sora kendang, léngkah ibing, nepi ka basa Sunda nu ngandung falsafah hirup, sadayana geus ngahiji jeung napas kahirupanana sapopoe.

“Abdi mah henteu ngarasa keur mintonkeun acara, tapi keur mulangkeun roh budaya ka tempatna,” ceuk anjeunna bari rarayna katémbong reueus tapi handap asor.

Geotheater Rancakalong jadi saksi yén budaya lokal teu pantes disimpen di pojok carita baheula. Di dieu, budaya hirup, napas, jeung nyarita ka generasi anyar. Nalika barudak ngora naék ka panggung, maén seni tradisi kalayan pinuh kareueus, aya cimata leutik nu nitis dina panon sang tokoh—cimata kabagjaan.

Salaku pejabat daerah, anjeunna sadar pisan yén kamajuan teu kudu ngaleungitkeun akar. Sabalikna, kamajuan kudu tumbuh tina taneuh budaya sorangan. Ku sabab éta, anjeunna konsisten ngadorong sangkan budaya Rancakalong henteu ngan dipikawanoh ku warga sorangan, tapi ogé ku tamu ti luar daerah, komo mancanagara.

“Mun urang sorangan henteu ngajénan budaya sorangan, kumaha batur rék ngahargaan?” pokna deui, bari neuteup ka panggung Geotheater nu keur pinuh ku kahirupan.

Kapuasan batin éta lain datang tina tepuk tangan panongton wungkul, tapi tina kasadaran yén warisan karuhun teu pegat ku jaman. Aya rasa lega nalika budaya henteu ukur jadi tontonan, tapi jadi tuntunan.

Di Rancakalong, budaya lain saukur pagelaran. Anjeunna hirup dina laku lampah, dina tatakrama, jeung dina cara mikir masarakatna. Geotheater jadi jembatan antara baheula jeung kiwari, antara karuhun jeung incu putu.

Dina ahir acara, nalika lampu panggung mimiti pareum, rasa puas éta teu pareum. Sabab pikeun saurang putra asli Rancakalong, ningali budaya lemburna hurip deui téh mangrupakeun pangluhurna prestasi batin—anjeunna henteu ngan ukur ngawula ka pamaréntahan, tapi ogé ka jati diri budaya sorangan.(Ganda Muhtar)